บทที่ 1

ป่าต้องห้าม - ประตูที่ถูกผนึกไว้

หลายเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ Y/N, Pun-hmorg และ Zona ค้นพบประตูที่ถูกผนึกไว้ และสถานการณ์ใน Colsentia ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากวันนี้เป็นวันครบรอบการค้นพบ ทั้งสามจึงตัดสินใจกลับไปดูประตูบานนั้นอีกครั้ง ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้ Pun-hmorg ก็ต้องย่นจมูกด้วยความเหม็น

“กลิ่นอะไรน่ะ?” เขาอุทานออกมา เมื่อทั้งสามเข้าไปใกล้ขึ้น พวกเขาก็สังเกตเห็นผลึกคริสตัลที่ดูเน่าเฟะและเสียหายงอกอยู่ใกล้กับประตูที่ถูกผนึกไว้นั้น

โดยปกติแล้ว คริสตัลทุกชิ้นใน Colsentia จะมีความบริสุทธิ์และเสถียรภาพสูง การพบเห็นเช่นนี้จึงทำให้พวกเขารู้สึกกังวลใจขึ้นมาทันที! คริสตัลก้อนนี้ติดเชื้อรุนแรงขนาดนี้ได้อย่างไร? ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น??? Y/N อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความอยากรู้อยากเห็นที่ก่อตัวขึ้นในใจ พร้อมกับตั้งคำถามว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มีจุดเริ่มต้นอย่างไรกันแน่?

ในตอนแรก ทั้งสามพยายามดมกลิ่นและสำรวจพื้นที่โดยรอบเพื่อหาเบาะแส แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

“ถ้าเราขอความช่วยเหลือจากใครสักคนได้ก็คงดีนะ” Y/N พูดพลางถอนหายใจ

“นั่นสิ น่าเสียดายที่ไม่มีใครแวะเวียนมาแถวนี้เลยเพราะมันคือป่าต้องห้าม!” Pun-hmorg พูดเสริมขึ้นมา

“อ๊ะ! แล้ว Stardust Elder ล่ะ?” Zona ร้องทักขึ้น

“จริงด้วย! ใช่เลย Stardust Elder มักจะมาฝึกฝน Stelciar เรื่องการจำแลงกายเป็นมนุษย์แถวนี้ ท่านต้องรู้อะไรบ้างแน่ๆ!” Pun-hmorg ตอบ ทั้งสามจึงค่อยๆ หักเศษของคริสตัลหน้าตาอัปลักษณ์ก้อนนั้นออกมา แล้วนำติดตัวไปด้วยเพื่อนำไปให้ท่านดู

ป่าต้องห้าม

ทั้งสามคนพบกับ 'ผู้อาวุโส Stardust' ณ จุดฝึกซ้อมประจำ ขณะที่อีกฝ่ายกำลังเฝ้าดู Stelciar ตัวหนึ่งฝึกฝนอยู่กลางน้ำตกใกล้ๆ Pun-hmorg ซึ่งมีนิสัยเป็นมิตรตามปกติโบกมือทักทาย แต่กลับถูกผู้อาวุโส Stardust เมินเฉยใส่ ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันพลางยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปหา

“อรุณสวัสดิ์ครับผู้อาวุโส Stardust! การฝึกเป็นยังไงบ้างครับ?” Pun-hmorg เอ่ยถามพร้อมกับขยิบตาให้อย่างทะเล้น

“หึ่ม... อรุณสวัสดิ์พวกเธอทั้งสาม การฝึกราบรื่นดี อีกไม่นาน Stelciar ตัวนี้ก็จะมีร่างจำลองมนุษย์ที่สมกับความพยายามของมันแล้ว”

“จริงด้วยสิ... ว่าแต่ ช่วงนี้ท่านได้ไปดูประตูที่ถูกผนึกไว้บ้างหรือเปล่าครับ? มีบางอย่างแปลกประหลาดงอกอยู่แถวนั้นด้วยนะ... โชว์ให้ดูหน่อยสิ Y/N!” Y/N หยิบคริสตัลที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวออกมา และสีหน้าของผู้อาวุโส Stardust ก็ซีดเผือดลงทันที

“เก็บของสิ่งนั้นไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ผู้อาวุโสร้องลั่น “พวกเธอรู้ถึงความน่ากลัวของ... ของ... สิ่งนั้นบ้างไหม?!” ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงงกับปฏิกิริยาของผู้อาวุโส

“ความน่ากลัวเหรอครับ? มันก็แค่คริสตัลที่ถูก 'ปรุง' นานเกินไปหรือเปล่า? เหมือนอาหารมนุษย์ที่วางทิ้งไว้นานเกินไปน่ะครับ?” Zona ถาม

“ไม่... ไม่ใช่หรอก มัน... เอ่อ... มันเป็นสิ่งที่เกินกว่าความรู้ของข้าจะเข้าใจ แต่ข้าบอกได้เลยว่ามันเป็นลางร้ายอย่างแน่นอน” ผู้อาวุโส Stardust กล่าวด้วยท่าทีอึดอัด พลางหลบสายตาจาก Zona ไปทางอื่น Y/N ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าผู้อาวุโสต้องรู้อะไรมากกว่าที่พูดออกมาแน่ๆ

“อืม... สิ่งที่เกินกว่าความรู้ของท่านงั้นเหรอครับ? แต่ท่านคือผู้อาวุโส Stardust เชียวนะ! ท่านรู้เรื่องร่างจำลองมนุษย์และเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับป่าต้องห้ามแห่งนี้ ผมมั่นใจว่าท่านคงจะคอยตรวจสอบประตูที่ถูกผนึกไว้อยู่เรื่อยๆ ใช่ไหมครับ?” Y/N พูดพลางเลิกคิ้วขึ้น

“อึก... คือข้า... ข้าเคยไปตรวจสอบมันทุกๆ สองสามเดือนน่ะ...”

“เคยเหรอครับ?? ทำไมถึงเลิกไปล่ะ?” “อึก... ก็ได้ๆ ฉัน... ฉันมัวแต่ยุ่งกับพวก Stelciar จำนวนมากที่อยากเรียนเวทมนตร์แปลงกายเป็นมนุษย์ ก็เลยปล่อยให้ Merciar ตนหนึ่งที่คอยตื๊อขอรับหน้าที่ดูแล ‘ประตูผนึก’ ไปทำหน้าที่นั้นแทนซะเลย” ผู้อาวุโส Stardust หลุดปากพูดออกมา ก่อนจะทำหน้าเหวอเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แล้วรีบเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด Pun-hmorg กับ Zona ต่างทำหน้าประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ม-มีอะไรน่าขำกันเนี่ย?! ฉันต้องการคนช่วย แล้วพวกเธอก็ไม่ได้แวะไปดูประตูผนึกกันตั้งนานแล้วนี่นา!!! แล้วจะให้ฉันไปขอให้ใครช่วยล่ะ??” ผู้อาวุโส Stardust โวยวายอย่างหัวเสีย ก่อนจะเคาะหัว Pun-hmorg กับ Zona คนละทีโทษฐานที่เอาแต่หัวเราะ

“โอ๊ย! โอเคๆ พวกเราขอโทษที่หัวเราะนะ แล้ว Merciar ตนที่ว่านี่เป็นใครกันล่ะถึงน่าจะรู้เรื่องมากกว่า?” Pun-hmorg ถามพลางเช็ดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะความขำ

“ฮึ่ม... เธอไม่ใช่แค่ Merciar ธรรมดาๆ หรอกนะ เธอชื่อ Lunaria เป็นผู้พิทักษ์แนวปะการังคนปัจจุบัน ถ้านับตามลำดับชั้นของพวก Merciar แล้ว เธอก็แทบจะมีสถานะเทียบเท่าเชื้อพระวงศ์เลยเชียวล่ะ”

“ร-ร-ราชวงศ์งั้นเหรอ?! ท-ทำไมเธอถึงอยากเห็นประตูที่ถูกผนึกไว้นั่นล่ะ?!” โซน่าร้องถามออกมาอย่างตื่นตระหนก

“ชิ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า? เอาเป็นว่าเธออาศัยอยู่ในกระท่อมเปลือกหอยสีฟ้าหลังใหญ่ที่สุดที่อ่าวคอลเซนต์ (Colsent Bay) นั่นแหละ หาไม่ยากหรอก เอาล่ะ รับไอ้... ไอ้ของนั่นไปซะ! แล้วก็ออกไปจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ได้แล้ว” ผู้อาวุโสสตาร์ดัสต์พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับไปสนใจสเตลเซีย (Stelciar) ที่กำลังฝึกฝนอยู่

ทั้งสามเดินทางไปยังอ่าวคอลเซนต์ และหลังจากเดินสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง โซน่าก็ส่งเสียงหวีดร้องเบาๆ ด้วยความทึ่ง

“ว้าว นั่นมันกระท่อมที่สวยจริงๆ!” Y/N อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย กระท่อมสไตล์รัสติกแสนสวยหลังนี้มีหลังคาที่ทำจากเปลือกหอยเชลล์สีฟ้าอ่อนขนาดใหญ่สองชิ้น ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางผืนทราย

โชคดีที่ตอนที่ทั้งสามเคาะประตูบ้านของลูนาเรีย (Lunaria) เธออยู่บ้านพอดี เมื่อเธอเห็น Y/N หยิบคริสตัลที่ถูกกัดกร่อน (blighted crystal) ออกมา สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที ก่อนจะรีบเชิญพวกเขาเข้าไปข้างในเพื่อดื่มชาและทานบิสกิต ระหว่างที่ลูนาเรียรินชาให้ Y/N เธอก็เล่าให้ฟังว่าคริสตัลที่ติดเชื้อแบบเดียวกับที่พบนอกประตูผนึกนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่ของหายากเลยในอดีต

“พวกคริสตัลบ้าพวกนั้น...” เธอพูดพลางตัวสั่นเทาเบาๆ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด “ตอนที่ฉันเห็นสัญญาณว่าพวกมันเริ่มงอกเงยตรงประตูผนึก ฉัน... ฉันได้แต่หวังว่าตัวเองจะเข้าใจผิด หวังว่าฉันแค่คิดไปเอง ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า... ไอ้พวกนั้น... มันจะกลับมาอีกครั้ง” เธอจ้องมองถ้วยชาพลางจมอยู่ในห้วงความคิดถึงเรื่องราวในอดีต โซน่าซึ่งถือคุกกี้อยู่ในมือวางอุ้งเท้าลงบนมือของลูนาเรีย ราวกับจะปลอบโยนว่าทุกอย่างไม่เป็นไร และเธอยังสามารถเล่าต่อได้เมื่อพร้อม ลูนาเรียส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ทั้งสามคน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ “เมื่อนานมาแล้ว ผลึกเหล่านั้นมีอยู่ทั่วไปหมด บนบกมีบางพื้นที่ที่ถูกปิดตายหลังกำแพงยักษ์เพื่อป้องกันไม่ให้การแพร่เชื้อเล็ดลอดออกไป ส่วนในท้องทะเล กระแสน้ำและพื้นที่ก้นทะเลบางแห่งก็กลายเป็นเขตหวงห้าม ทั้งหมดนี้เป็นผลสืบเนื่องมาจากความขัดแย้งครั้งโบราณกาลที่เกิดขึ้นเมื่อหลายยุคสมัยมาแล้ว”

ด้วยความหลงใหลในประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือนนี้ Y/N จึงเอ่ยถามว่ามีใครอื่นอีกไหมที่พอจะพูดคุยเพื่อเรียนรู้เรื่องนี้เพิ่มเติมได้ รวมถึงวิธีที่จะยับยั้งไม่ให้ผลึกเหล่านั้นขยายตัวล้ำผ่านประตูที่ถูกปิดผนึกไว้นั้น! ลูนาเรียชะงักไปครู่หนึ่งพลางหยิบบิสกิตขึ้นมาด้วยอุ้งมือ สีหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิดและกังวลใจ

“คือว่า... จริงๆ แล้วฉันเพิ่งมารับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์แนวปะการังได้ไม่นานเองค่ะ อันที่จริงฉันเพิ่งได้รับตำแหน่งมาไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ” เธอพูดก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ถึงอย่างนั้น... ฉันก็คิดว่าตัวเองยังเทียบไม่ได้เลยกับพี่สาวของฉัน” ลูนาเรียถอนหายใจพลางเกาแขนตัวเองด้วยความกังวล

“โธ่ ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะลูนาเรีย! ถึงฉันจะไม่ได้รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับการเป็นผู้พิทักษ์แนวปะการัง แต่ฉันคิดว่าเธอทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ!” ปั้นหมอก (Pun-hmorg) กล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน พยายามให้กำลังใจชาวเมอร์เซีย (Merciar) ผู้กำลังห่อเหี่ยวใจ

“ไม่หรอกค่ะ ถ้าเพียงแค่คุณได้เห็นพี่สาวของฉันในยุครุ่งเรือง... เธอเป็นคนที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่สุดในหมู่พวกเรา เธอสามารถต่อสู้กับความว่างเปล่า (the Void) ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า และเป็นแรงบันดาลใจให้กับชาวเมอร์เซียทุกคน... แต่ฉันน่ะเหรอ? ไม่เลย... ฉันเป็นได้แค่... ผู้พิทักษ์ที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณที่แท้จริงเท่านั้นแหละ...” น้ำเสียงของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลงขณะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “เอาล่ะ ถ้าพวกผลึกพวกนั้นกำลังจะกลับมาอีกครั้ง ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะนำทุกคนไปต่อสู้กับความว่างเปล่า (Void) ได้เหมือนที่เธอเคยทำ... ฉันไม่คิดว่าจะรับมือกับความโศกเศร้าแบบที่เธอต้องเผชิญไหว ฉันทำได้แค่เฝ้ามองตอนที่ชีวิตและสีสันค่อยๆ เลือนหายไปจากตัวเธอ... แต่กลับมาที่คำถามของคุณดีกว่า... ฉันคิดว่าพี่สาวของฉัน 'คอราไลน์' (Coraline) น่าจะรู้เรื่องนี้ดีกว่านะ ฉันพาคุณไปหาเธอได้ เธออาศัยอยู่ใต้ก้นบึ้งของมหาสมุทรใกล้กับอ่าวคอลเซนต์ (Colsent bay)... แค่... แค่สัญญากับฉันนะว่าจะให้เกียรติเธอและไม่พูดถึงเรื่องที่เราคุยกันตอนนี้เวลาเจอหน้าเธอ? ฉันไม่อยากให้เธอคิดไม่ดีกับฉันน่ะ”

Y/N, ปั้นหมอก และ โซน่า พยักหน้าอย่างจริงจังเพื่อรับปาก Lunaria ยิ้มให้พวกเขาอย่างเอ็นดู สีหน้าของเธออ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความกังวล

“ต-ตกลง งั้นเดี๋ยวฉันลองเรียกเธอดู แล้วมาดูกันว่าเธอจะสะดวกพบพวกคุณไหม... อ้อ! พวกคุณหายใจใต้น้ำกันได้หรือเปล่า? คือว่าเดี๋ยวนี้เธอไม่ค่อยขึ้นมาจากก้นอ่าวแล้วน่ะ... เพราะมีหลายอย่างในมหาสมุทรที่ต้องคอยปกป้อง”

“เอ่อ... หายใจใต้น้ำเหรอ? อยากทำได้จัง!!! โห ถ้าทำได้คงดีมากเลย จะได้แวะไปหาเพื่อนๆ ชาว Phosray ที่บ้านได้ทั่วเลย แต่เหมือนฉันจะจำได้ลางๆ ว่าปีที่แล้วเราเคยลองกินสาหร่ายแปลกๆ ที่ทำให้ว่ายน้ำใต้น้ำได้ใช่ไหมนะ Zona?” Pun-hmorg หันไปหาเพื่อน แต่กลับเห็น Zona กำลังยัดคุกกี้เข้าปากจนเต็มแก้ม Zona หน้าแดงก่ำทันที ก่อนจะเกาคางทำท่าครุ่นคิดแล้วพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็ว

“สาหร่ายงั้นเหรอ? แปลกจัง... อืม... รอตรงนี้สักครู่นะ เดี๋ยวฉันไปเช็กในตู้เก็บของก่อน ฉันคิดว่าน่าจะมีผลไม้เบอร์รี่พิเศษที่ช่วยให้หายใจใต้น้ำได้เหลืออยู่บ้างนะ ซื้อมาปาร์ตี้เมื่อปีที่แล้วน่ะ... อ้อ แล้วเดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่สาวให้ด้วย” Lunaria เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ Y/N มีเวลาดื่มชาถ้วยที่สามจนหมด และให้ Zona มีเวลาจัดการกินคุกกี้จนเกลี้ยง ไม่กี่นาทีต่อมา เธอกลับมาพร้อมข่าวดีว่าพี่สาวของเธอยอมพบพวกเขาแล้ว และปรากฏว่าเธอยังมีสาหร่ายเคลป์เหลืออยู่อีกด้วย! กลุ่มของพวกเขาจึงรีบจิบชาจนหมด จากนั้นลูนาเรียก็ล็อกบ้านก่อนจะนำทางทั้งสามคนดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำลึกเข้าไปในอ่าว

บทที่ 2

อ่าวคอลเซนต์ - ห้วงน้ำลึก

ลูนาเรียพาพวกคุณทั้งสามดำดิ่งลึกลงไปในอ่าว ที่ซึ่งน้ำเย็นเยียบและแสงอาทิตย์จากผิวน้ำส่องลงมาถึงเพียงรำไร เมื่อผ่านไปครู่หนึ่งขณะที่อุณหภูมิของน้ำลดต่ำลง ลูนาเรียก็นำทางพวกคุณลอดผ่านถ้ำหินใต้น้ำ จนกระทั่งออกมายังเวิ้งอ่าวใต้น้ำที่มีพื้นทรายสีดำสนิทและดูเวิ้งว้างว่างเปล่า เศษซากเปลือกหอยแตกหักกระจัดกระจายอยู่บนผืนทราย และตรงใจกลางนั้นมีแผ่นหินขนาดใหญ่ที่แตกหักวางอยู่ มีเมอร์เซียร (Merciar) ผิวขาวซีดตนหนึ่งนั่งอยู่บนแผ่นหินนั้นเพียงลำพัง และเธอก็ส่งยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยมาให้เมื่อเห็นพวกคุณ

Y/N, Pun-hmorg และ Zona ต่างอดไม่ได้ที่จะจ้องมองร่างของ Merciar ผู้สง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าเบื้องหน้าด้วยความทึ่งจนอ้าปากค้าง ร่างกายของเธอประดับประดาไปด้วยซากปะการังเก่าแก่ที่แห้งกรอบและตายไปนานแล้ว ราวกับเป็นร่องรอยหลงเหลือจากยุคสมัยที่ล่วงลับไปเนิ่นนาน Y/N สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอและสถานที่แห่งนี้ ราวกับว่าเหตุการณ์ในอดีตได้ทิ้งรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันรักษาให้หายได้เอาไว้

“ขอแนะนำให้รู้จัก... พี่สาวของข้า ‘Coraline’ อดีตผู้พิทักษ์แนวปะการังแห่งนี้” Lunaria เอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะแนะนำทั้งสามคนให้รู้จักกับเธอ

“โอ้ Lunaria ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวนี้ข้าก็ใช้แค่ชื่อ Coraline เท่านั้นแหละ เอาล่ะ แม่หนูน้อย... ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสนใจเรื่อง ‘มหาสงคราม’ (The Great War) งั้นหรือ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาที่ดูแก่ชราและอบอุ่นนั้นแฝงไว้ด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวเยี่ยงแม่ทัพ

Y/N ถามกลับด้วยความประหลาดใจ “มหาสงครามงั้นหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องมหาสงครามมาก่อนเลย” หญิงชราผู้มีผิวซีดเผือดถอนหายใจออกมา และคุณแทบจะสัมผัสได้ถึงกระแสน้ำรอบตัวที่เย็นเยียบลงด้วยความไม่พอใจ

“ไม่หรอก... แน่นอนว่าเจ้าคงไม่รู้จัก ‘มหาสงคราม’ หรอก เด็กอย่างเจ้าคงเติบโตมาในยุคสมัยแห่งสันติภาพสินะ” เธอพึมพำพลางจุดตะเกียงปะการังเก่าแก่ในมือ “เอาล่ะ... งั้นข้าจะเล่าประวัติศาสตร์ของ Colsentia ให้ฟังก็แล้วกัน...”

—

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ในยุคที่ดินแดนบางส่วนของโลกนี้ไร้ซึ่งชีวิต... เงียบงัน และถูกครอบงำโดยสิ่งมีชีวิตที่พวกเจ้ารู้จักกันในนาม ‘Void’ (ความว่างเปล่า) ตอนนั้นข้าเองก็เป็นเด็กเหมือนกับเจ้านี่แหละ ข้าเป็น Merciar ที่ขึ้นชื่อเรื่องปะการังสีรุ้งอันงดงามและปีกหลากสีสัน ข้ากับพี่สาวเติบโตมาอย่างได้รับการปกป้องดูแลเป็นอย่างดีในอาณาจักร Merciar ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุคนั้น แต่น่าเศร้าที่ชีวิตของเราไม่ได้สงบสุขเหมือนอย่างที่พวกเจ้าเป็นอยู่ในตอนนี้ เพราะเขตแดนแห่งความตายของ Void นั้นขยายตัวขึ้นทุกวันๆ ในแต่ละวัน เหล่าสัตว์ประหลาดจะเข้าโจมตีเมืองเล็กๆ และบ้านเรือนของเหล่าสัตว์ทะเล และเมื่อเวลาผ่านไป พวกมันก็เริ่มเป็นฝ่ายได้เปรียบในสงครามครั้งนั้น” ในท้ายที่สุด พวกเราส่วนใหญ่จำต้องอาศัยอยู่ตามพื้นที่เล็กๆ ของโลกใบนี้ภายใต้การคุ้มครองของเหล่าผลึก ผืนมหาสมุทรอันเป็นที่รักของเราบางส่วนสูญสิ้นซึ่งสรรพชีวิตจากการรุกรานของความว่างเปล่า (Void) และเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะพบเห็นซากปะการังตายซากเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วไป เช่นเดียวกับปะการังที่ประดับประดาอยู่บนร่างกายของข้าพเจ้า

Coraline ส่งสัญญาณให้พวกคุณทุกคนตามเธอไป ขณะที่เธอเดินมุ่งหน้าไปยังรอยแยกบนแผ่นหินโดยถือตะเกียงส่องนำทางไว้เบื้องหน้า พวกคุณทั้งสี่คนเดินตามหลังเธอไปและพบว่าภายในรอยแยกของแผ่นหินนั้นมีทางเดินลับที่ทอดลึกลงไปใต้ดินอีก! ระหว่างที่เดินตาม Coraline ไป พวกคุณก็ได้ยินเธอเล่าเรื่องราวต่อ

“ในยุคนั้น พวกเราชาว Mercia ต่อสู้อย่างกล้าหาญและดุเดือดเพื่อต้านทานการรุกรานของเหล่าสัตว์ประหลาดแห่งความว่างเปล่า (Void) และฉันก็เป็นหนึ่งในนักรบเหล่านั้น ตอนแรกฉันถูกเกณฑ์ไปรบในสมรภูมิย่อยๆ แต่เมื่อสงครามทวีความรุนแรงขึ้น ฉันก็ถูกส่งไปแนวหน้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับสหายร่วมรบ ซึ่งหลายคนในนั้นไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว ฉันไต่เต้าขึ้นมาตามลำดับขั้นจนได้เป็น ‘ผู้พิทักษ์แนวปะการัง’ ในที่สุด ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สืบทอดกันมาในตระกูลและมอบให้แก่ชาว Mercia ที่กล้าหาญและผ่านศึกมาอย่างโชกโชนที่สุดเท่านั้น ช่วงหนึ่งเราเคยเชื่อว่าจะสามารถผลักดันพวก Void กลับไปและกำจัดพวกมันให้สิ้นซากได้... แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ อาณาจักรของเราเป็นอาณาจักรใต้ทะเลแห่งสุดท้ายที่ยังยืนหยัดต่อสู้กับพวก Void และในแต่ละวันเราต้องต่อสู้กับฝูงสัตว์ประหลาดระลอกแล้วระลอกเล่าเพียงเพื่อรักษาชีวิตของพวกเราและครอบครัวเอาไว้ กองกำลังของฉันค่อยๆ พ่ายแพ้ต่อเขตมรณะของ Void และผลกระทบจากผลึกต้องสาปของพวกมัน... อ้อ มาดูตรงนี้สิเด็กๆ” Coraline กวักมือเรียกพวกคุณทั้งสี่คนเข้าไปใกล้ๆ

“ตอนนี้เราอยู่ใกล้กับเขตหวงห้ามของมหาสมุทรแล้ว คล้ายกับพื้นที่บางส่วนบนฝั่งตะวันตกของ Colsentia ที่ถูกปิดตาย มหาสมุทรเองก็มีบางส่วนที่ถูกปิดกั้นด้วยม่านพลังผลึกที่สร้างกระแสน้ำวนใต้น้ำและพายุรุนแรงเบื้องบน ซึ่งโหมกระหน่ำอย่างหนักจนไม่มีใครสามารถผ่านเข้าไปได้” เธอผายมือไปยังกระแสน้ำวนอันบ้าคลั่งที่ขวางทางออกของถ้ำใต้น้ำเบื้องหน้าเอาไว้ หินงอกหินย้อยที่ก่อตัวขึ้นใต้น้ำมานานหลายทศวรรษต่างชี้ปลายไปยังกำแพงลมและน้ำที่หมุนวนอย่างรุนแรงนั้น Y/N จ้องมองกำแพงน้ำที่หมุนวนไม่รู้จบด้วยความทึ่ง! Pun-hmorg และ Zona ขยับเข้ามาเกาะติดข้างกายคุณด้วยความหวาดกลัว ทั้งจากกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากเบื้องหน้าและจากเรื่องราวสงครามที่เพิ่งได้รับรู้ ทว่า Y/N กลับจ้องมองไปยังกระแสน้ำวนเหล่านั้นด้วยแววตามุ่งมั่น พร้อมกับเอื้อมมือลงไปในกระเป๋าเพื่อกำผลึกแห่งความเสื่อมสลาย (Blighted Crystal) เอาไว้แน่น “ในสมัยนั้น ดินแดนที่อยู่หลังม่านพลังเหล่านี้ถูกปิดตาย เพราะมันกลายเป็นดินแดนที่ไร้ชีวิตชีวาหลังจบสงครามครั้งใหญ่ ไม่มีปะการังเติบโตที่นั่น และสัมผัสได้ถึงไอหมอกแห่งความชั่วร้ายหรือคำสาปที่อบอวลอยู่ในน้ำและอากาศ... ผลพวงจากการสู้รบอันดุเดือดในพื้นที่นั้น” Coraline เล่าต่อพลางนำทางทุกคนออกจากถ้ำกลับสู่พื้นที่โล่งแจ้งที่มีอากาศบริสุทธิ์กว่าเดิมตรงบริเวณแผ่นหิน

“ในอดีตช่วงที่สงครามยังดำเนินอยู่ เป็นเรื่องปกติมากที่จะพบเห็นพวก Void ที่มาพร้อมกับผลึกแห่งความเสื่อมสลายแบบเดียวกับที่เจ้าถืออยู่นั้นเกลื่อนกลาดไปทั่ว พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายยิ่งกว่า Void ทั่วไป ทุกครั้งที่ปะทะกับพวกมัน เราจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปเสมอ ตอนแรกก็เป็นปะการังของข้า สีสันอันงดงามดั่งสายรุ้งเริ่มซีดจางลงทุกครั้งที่ต้องต่อสู้กับพวกมัน จากนั้นพลังโจมตีจากปีกของข้าก็ค่อยๆ อ่อนกำลังและไร้ความคมชัด จนในที่สุด ข้าก็กลายเป็นเพียงเงาอันซีดเซียวของตัวข้าในอดีต กว่าที่เราจะขับไล่พวก Void ออกไปจากอาณาจักร—หรือก็คือมหาสมุทรในปัจจุบันของพวกเจ้านั่นแหละ—ข้าก็มีสภาพอย่างที่เห็นอยู่นี้นี่เอง... อะแฮ่ม...

แต่เจ้าคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังข้ารำลึกถึงเรื่องราวอันเจ็บปวดในอดีตที่ถูกลืมเลือนไปแล้วหรอกนะ จริงไหม?”

—

Y/N ส่ายหน้าอย่างเศร้าสร้อย ในขณะที่ Pun-hmorg ยกมือขึ้นปาดน้ำตา ส่วน Zona นั่งเงียบงันจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง Y/N หยิบชิ้นส่วนผลึกแห่งความเสื่อมสลายออกมาจากกระเป๋าสะพายเพื่อแสดงให้ Coraline ดู และเธอก็อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก

“ให้ตายเถอะ... นี่... นี่มันเป็นข่าวร้ายเหลือเกิน! เจ้าไปพบมันที่ไหนมา?” Y/N จึงเล่าเรื่องราวตลอดทั้งวันที่ผ่านมาให้ฟัง ตั้งแต่ความพยายามสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับผลึกอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จนนำไปสู่การได้พบกับ Stardust Elder, Lunaria และสุดท้าย... ก็คือตัวเธอเอง “เข้าใจแล้ว... เอาล่ะ สิ่งที่ข้าบอกเจ้าได้ก็คือ ผลึกชิ้นนี้เป็นสิ่งที่หลงเหลือมาจากอิทธิพลของพวก Void ในยุคนั้น” การที่โรคระบาดนี้แพร่กระจายไปทั่ว อาจเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวก Void กำลังกลับมาผงาดและสะสมพลังอำนาจอีกครั้ง... หรือไม่ก็... อาจเป็นสิ่งที่หลงเหลือมาจากการต่อสู้กับ 'วาฬลวงตาแห่ง Void' เมื่อเร็วๆ นี้ ช่างน่าสงสัยจริงๆ... ลูนาเรีย เราคงต้องพา Y/N กับผลึกนี้ไปหาคนอื่นๆ แล้วล่ะ... ดูเหมือนว่าปีนี้กำลังจะมีเรื่องอันตรายบางอย่างเกิดขึ้น... และฉันก็ไม่ชอบลางสังหรณ์นี้เอาเสียเลย... ไม่ชอบเลยสักนิดเดียว